Τα παραμύθια και το.. σύμφωνο συμβίωσης

Σκεφτήκατε άραγε πως θα ήταν να αλλάξουμε τα γνωστά παραμύθια για να καλύψουμε και την περίπτωση του συμφώνου συμβίωσης; Π.χ. Στο γνωστό παραμύθι, η καλόκαρδη Χιονάτη αγοράζει ένα μήλο και με την πρώτη δαγκωματιά σωριάζεται. Το δηλητηριασμένο μήλο την κοιμίζει, ένα φιλί όμως την ανασταίνει. Δεν είναι το φιλί ενός νάνου αλλά ενός παλικαριού-πρίγκιπα δυο μέτρα. Η Χιονάτη ξυπνά και ο πρίγκιπας του 21ου αιώνα της λέει «I think I love you, do you want to contract me?» «Oh yes!». Και ο μπαμπάς βασιλιάς στην τελετή των υπογραφών να τους λέει «From now and on I call you contractors»… Τελικά μήπως κερδισμένοι είναι οι Νάνοι…που έχουν πλέον ελπίδες να γίνουν οι 7 contractors της Χιονάτης;…

Μήπως τελικά ο γάμος είναι το «παραμύθι της αέναης παιδικής μας ψυχής; Και το σύμφωνο μία συνήθης πράξη της «ελεγχόμενης» και πεζής μας καθημερινότητας;

Υ.Γ. Ευχαριστώ την παραμυθένια Άννη για την αρχική ιδέα...

Τι θέλετε/θέλατε να γίνετε όταν μεγαλώσετε?

Ακούγοντας ένα αγαπημένο μου κλασσικό κομμάτι, τη Σερενάτα του Schubert, ταξίδεψα στα παιδικά μου χρόνια.

Πάντα ήθελα να γίνω μουσικός!

Θυμάμαι πιτσιρίκι ακόμα, βάραγα τενεκέδες και ξύλα, χτύπαγα πόρτες και τοίχους, σφύριζα και τραγούδαγα φάλτσα (και κλέφτικα) και στο μυαλό μου τριγύριζαν πάντα οι μελωδίες των κομματιών (κάθε είδους) που άκουγα στο ραδιόφωνο.

Ο πατέρας μου, θέλοντας να με ξεφορτωθεί (θυμάμαι που μου είχε πει « αν είναι να βαράς ότι βρεις μπροστά σου, τουλάχιστον να το κάνεις με ρυθμό»), με πήγε σε ένα μουσικό σχολείο να με δοκιμάσουν. Το τεστ απλό - ένα πιάνο και μια κυρία να χτυπάει παλαμάκια, προτρέποντας με να ακολουθήσω τον ρυθμό και τις νότες. Στο τέλος η διάγνωση : «το παιδί σας δεν κάνει για μουσικός, δεν έχει μουσικό αυτί». Απογοητεύτηκα (απορώ πως δεν πρόσεξε τα τεράστια αυτιά μου!).

Τα επόμενα χρόνια κοιμόμουν πάντα με ένα ραδιόφωνο. Τα σάββατα, παρέα με ένα φιλαράκι, περιμέναμε πως και πώς να έρθει η ώρα να ακούσουμε το ιταλικό Hit Parade. Ανεβαίναμε στην ταράτσα, με μια τράπουλα ή το τάβλι και μαντεύαμε σε τι θέση θα ήταν το αγαπημένο κομμάτι μας την εβδομάδα αυτή. Παιδί των 80’s βλέπετε.

Αργότερα, μάζευα κασέτες και κάναμε ανταλλαγή με φίλους (επίσης ανταλλάσσαμε και κάρτες με ήρωες ή ομάδες ποδοσφαίρου – ειδικά εποχή mundial). Ακολούθησαν τα cd και οι βόλτες στα μπαράκια με φίλους. Προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε στέκια που έπαιζε αγαπημένη μουσική (και καλές available γκόμενες βεβαίως, βεβαίως). Ακόμα το κάνουμε αυτό.

Σήμερα, στην εποχή των mp3 player και του downloading, η μουσική είναι μέρος της καθημερινότητας μου. Το ραδιόφωνο συνεχίζει να μου κάνει παρέα.

Πάντα ήθελα να γίνω μουσικός. Δεν έγινα πότε (και ούτε βλέπω να γίνομαι) αλλά η μουσική πλέον ορίζει και ορίζεται από τη διάθεση μου.

Εσείς, τι θέλετε / θέλατε να γίνετε όταν μεγαλώσετε?

Μακριά γαϊδούρια!!!...

(Κάποτε η παιδική χαρά είχε τραμπάλες, τσουλήθρες, μύλο και κούνιες. Στην εποχή του Ιντερνετ διαθέτει χρωματιστά πιγκουινάκια, σκυλάκια και κάθε λογής εικονικούς χαρακτήρες (avatars) προς υιοθεσία! Το μόνο που χρειάζεται για την... πράξη της υιοθεσίας είναι μία εγγραφή στο site και μια μηνιαία συνδρομή 5-15 δολαρίων. Μέσω του Διαδικτύου κάθε παιδί αποκτά σήμερα νέες ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Το Club Penguin του Disney και το Webkinz αποτελούν αυτή τη στιγμή το ταχύτερα αναπτυσσόμενο κομμάτι του Διαδικτύου. Με εκατομμύρια μέλη -6.000.000, δηλαδή κατά μέσο όρο 20.000 την ημέρα, γράφτηκαν στο Webkinz μόνο τον περασμένο Νοέμβριο- οι παιδικές χαρές του Ιντερνετ έχουν σήμερα έσοδα που αγγίζουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια.
Οι «παγκόσμιοι κολοσσοί» της βιομηχανίας διασκέδασης, όπως η Time Warner και η Nickelodeon, δεν επιθυμούν να μείνουν έξω από αυτό. Εχουν ξεκινήσει μια τρελή κούρσα προκειμένου να κερδίσουν κι εκείνοι ένα κομμάτι της αγοράς. Οσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο. Ως το 2011 υπολογίζεται ότι οι εικονικοί κόσμοι του Ιντερνετ θα ξεπερνούν 20 εκατομμύρια μέλη.
Ανάλογες κινήσεις ετοιμάζουν και πολλές εταιρίες παιχνιδιών. Ωστόσο, σύμφωνα με τους καλά γνωρίζοντες, η όρεξη των εταιριών για την ανάπτυξη των εικονικών κόσμων αλλά και των ίδιων των χρηστών να μπαίνουν σε αυτούς δεν θα παραμείνει ακόρεστη. Η έλλειψη νέων ιδεών που προς το παρόν παρατηρείται θα μπορούσε να λειτουργήσει αρνητικά για το μέλλον της ύπαρξής τους. Αυτή τη στιγμή δέκα από τους υφιστάμενους εικονικούς κόσμους ζητούν από τα παιδιά να υιοθετήσουν ένα ψηφιακό ζωάκι.

....

01. Club Penguin. Τα μικρά παιδιά μπορούν να ντύσουν έναν πιγκουίνο, να διακοσμήσουν το ιγκλού του, να συνομιλήσουν και να παίξουν με φίλους τους. Πολλοί γονείς χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη ινερνετική παιδική χαρά σαν τρόπο «εισαγωγής» των παιδιών τους στον κόσμο των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Για παιδιά 6-14 ετών.

02. Webkinz. Το σύστημα λειτουργίας του βασίζεται στην πώληση λούτρινων κουκλών. Κάθε κούκλα φέρει κωδικό σύνδεσης με την ομώνυμη εικονική κοινότητα εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας. Μέσα από αυτήν το παιδί μαθαίνει εικονικά να φροντίζει ένα κατοικίδιο και να συναντά τους φίλους του. Για παιδιά από 6 έως +13 ετών.

03. Virtual Magic Kingdom. Σε αυτόν τον on-line κόσμο ο χρήστης δημιουργεί το δικό του χαρακτήρα και μέσω αυτού μπορεί να ανακαλύψει τη μαγεία των θεματικών πάρκων του Disney, να ταξιδέψει σε χώρες παραμυθένιες και να παίξει πολλά παιχνίδια μόνος ή με άλλα μέλη της «κοινότητας». Για παιδιά από 8-14 ετών.

04. Neopets. Με την επιλογή του δικού σας νεο-κατοικιδίου εισέρχεστε στη neopia, έναν κόσμο με χώρες, νησιά, λίμνες και βουνά που μπορείτε να ανακαλύψετε ταξιδεύοντας μαζί με το ζωάκι σας. Η neopia είναι επίσης γεμάτη παιχνίδια, παζλ και δραστηριότητες που μπορούν να παίξουν μόνα ή με άλλα μέλη της κοινότητας.

(c) Ελεύθερος Τύπος

ΣΧΟΛΙΟ: ΕΛΕΟΣΣΣΣΣΣΣ!!!!!!!!!

ΙΔΕΑ: Πιστεύω ότι θα πρέπει να φτιάξουμε μια εικονική "μακριά γαϊδούρα" και να την κατοχυρώσουμε! Τι λέτε;

Δραπετεύοντας... όπως οταν ήμουν παιδί

Ξυπνάω και αισθάνομαι κουρασμένος. Προχωράω κουβαλώντας το κορμί μου στα κρύα πλακάκια της κουζίνας. Σπιρουλίνα, καφές σκέτος και τσιγάρο. Με μηχανικές κινήσεις, σχεδόν ναρκωμένος, καταπίνω τον πικρό καφέ.

Γύρω μου επικρατεί ένα χάος (μόλις επιστρέψω το βράδυ, πρέπει να συγυρίσω!) Τασάκια πνιγμένα στα αποτσίγαρα, ο νεροχύτης γεμάτος άπλυτα ποτήρια, ένα άδειο κουτί πίτσας και το lap top ανοιχτό ακόμη από χθες το βράδυ, αλλά δεν έχω γράψει ούτε λέξη. Ο κέρσορας που αναβοσβήνει εκνευριστικά επάνω αριστερά μου θυμίζει την εργασία που πρέπει να τελειώσω ως το τέλος της βδομάδας. Με την γόπα του τσιγάρου που τελειώνει ανάβω το επόμενο.

Κατευθύνομαι προς το παράθυρο. Κρατώντας την κούπα του μισοτελειωμένου καφέ στο δεξί μου χέρι, με το αριστερό ακουμπάω το παγωμένο παράθυρο και πάνω σ’ αυτό στηρίζω το κεφάλι μου. Κοιτάζω προς τα κάτω. (Αυτό το άρρωστο κιτρινιάρικο φως κάνει τα μάτια μου να πονάνε) Μπροστά μου το μικρό παρκάκι με τα πέντε μικρά δεντράκια που προσπαθούν λες να κυκλώσουν το ψηλό μισοξεραμένο δέντρο που παραδίδεται πλέον αμαχητί στους ανέμους. Κάτω στο δρόμο οι πρώτοι περαστικοί δίνουν κάποια σημάδια ζωής στο τοπίο εμπρός μου. Περπατάνε αμίλητοι και νυσταγμένοι, έχοντας αποτυπωμένη στο πρόσωπό τους αυτήν την προαιώνια ψυχρότητα που δίνει τόση μελαγχολία στους ανθρώπους αυτής της χώρας. Λες και οι άνθρωποι εδώ είναι φτιαγμένοι από ομίχλη, από αυτήν την ομίχλη που κάθε πρωί τυλίγει τα πάντα με τα ανελέητα, τα αβάσταχτα της πέπλα. Διαπιστώνω ότι έχω να δω τον ήλιο εδώ και μια βδομάδα και τρομάζω στην ιδέα. Αλλά εδώ δε φτάνει ο ήλιος παρά μόνο αυτό το κίτρινο αρρωστιάρικο φως που διαπερνάει τα πάντα, που κάνει τα πάντα κίτρινα. Σιγά-σιγά και εγώ κιτρινίζω! Σε λίγο, ίσως, δε θα με πολύνοιάζει!

Πρέπει να βιαστώ! Σε είκοσι λεπτά πρέπει να είμαι στη στάση, αισθάνομαι όμως τόσο αδύναμος! Πρέπει να βρω κάτι να με τονώσει, να με ανεβάσει... Κάτι αυθεντικό, προσδιοριστικό του είναι μου. Κάτι που να θυμίζει ήλιο και θάλασσα....
Από το laptop αναβλύζει μουσική που ζεσταίνει το κρύο δωμάτιο και γω βυθίζομαι στην οικογενειακή φωτογραφία που βρίσκεται μπροστά μου. Ξαναγίνομαι πιτσιρικάς πέντε χρονών και ξαναζώ τις ίδιες στιγμές: ο γέρος μου, η μάνα μου, η αδερφή μου κι εγώ πιτσιρικάς, όλοι μαζί σε ένα ποδήλατο επάνω πηγαίνουμε στη θάλασσα. Φως καθάριο μας λούζει και ‘μεις γελάμε. Δεν είναι αυτό μονάχα ένα ποδήλατο, όχι. Στα όνειρα μου, τα παιδικά, είναι ένα καράβι πειρατικό που το σύμπαν όλο χαρακώνει, και μες στο περίφραγμα όλα είναι απλά, απτά και εύκολα. Και μετά σε κάποια παραλία του Ιονίου ξαναζώ τον πατέρα μου να παιδεύεται ακάματος να φτιάξει εκείνη την αστεία, αυτοσχέδια σκηνή με το παλιό σεντόνι, τη μάνα μου να διαβάζει με τις ώρες το βιβλίο με το παράξενο πράσινο εξώφυλλο, την αδερφή μου που παίζει με τις φίλες της και τον πιτσιρικά που βουτάει τα πόδια του στη θάλασσα, μετά φουσκώνει τα μάγουλα του, φέρνει το χέρι του στο μέτωπο του ως ασπίδα για την αντηλιά και μισοκλείνοντας τα μάτια του κοιτάζει προς τη δύση.

Ξαναγίνομαι πιτσιρικάς πέντε χρονών και ξαναζώ τις ίδιες στιγμές: εκείνο το ηλιόλουστο αυγουστιάτικο απόγευμα, που μυρίζει πεύκο και καρπούζι τον πιτσιρικά που κοιτάζει προς τη δύση μα βλέπει πέρα από τη θάλασσα, πέρα από τον ήλιο, πέρα από το χρόνο, πέρα από ότι είναι συμβατό με τον κόσμο των ενηλίκων... κοιτάζει προς τη δύση και βλέπει:
δυο δεκαετίες και κάτι... μετά,
ένα φοιτητικό δωμάτιο κάπου στο Nottingham,
ένα παγωμένο χειμωνιάτικο πρωινό,
έναν ψυχάκια ηπειρώτη που θα τη βγάλει και σήμερα....

Η γιαγιά μας η καλή...

Θα αναρωτιέστε (λέμε τώρα) πως ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια (ο θεός να την κάνει τέτοια) ;! Θυμάστε όλοι φαντάζομαι το παιδικό τραγουδάκι «Η Γιαγιά μας η καλή» (έλα που δεν το θυμάστε, στο νηπιαγωγείο το μάθαμε και η κοπάνα δεν έπαιζε τότε - ακόμα)…

«Η γιαγιά μας η καλή,
Έχει κότες στην αυλή,
Κότες και κοτόπουλα,
Χήνες και χηνόπουλα»

Κάπως έτσι αγαπητοί άγνωστοι και υπαρκτοί ελπίζω αναγνώστες μπορεί κάποιος να περιγράψει τα νήπια που «συγγράφουν» αυτό το ιστολόγιο… Μπήκαμε σε διάταξη ηλικίας (όπως στο σχολείο κάποτε – εκεί ο παλιός ήταν θεός) και σεβόμενοι τα γαλόνια βάλαμε και από ένα τετράστιχο ο καθένας.

Ο Άλκης, εμπνεύστηκε από την αναφορά στο όνο στο επόμενο τετράστιχο του τραγουδιού:

«Άσπρη πάπια με παπιά,
Γάιδαρο με τόσα αυτιά,
Γαλοπούλες κι ένα γάλο,
Φουσκωμένο και μεγάλο»

Ο Ηλίας από τις περιπέτειες του κόκορα στο επόμενο:

«Και τον πρώτο πετεινό,
Μέσα σ’ όλο το χωριό,
Που λαλεί κάθε πρωί,
Στης γιαγιάς μας την αυλή»

και ο σοφός Eddie Με-φι προφανώς από την ραπτομηχανή:

«Η γιαγιά μας η καλή,
Έχει ραπτομηχανή,
Και γαζώνει και μπαλώνει,
Του παππού το παντελόνι»

Η παιδική μας η χαρά...

Κάποτε παίζαμε σε αλάνες με μια πάνινη μπάλα μέχρι που σκοτείνιαζε, ξυπόλητοι, με γόνατα ματωμένα, ιδρωμένοι μέσα στην λάσπη. Σε παιχνίδια όπου πάντα ο πιο άχρηστος συμμετείχε μόνο και μόνο επειδή του ανήκε η μπάλα. Παίζαμε αμέριμνοι μέχρι το σκοτάδι να κάλυπτε τα πάντα, γιατί το παιχνίδι δεν μπορούσε τίποτα να το σταματήσει, μόνο η φωνή της μάνας ή της γιαγιάς από το μπαλκόνι:
- «Παλιόπαιδο, γύρνα σπίτι μην έρθω και σε μαυρίσω!!!»

Κάποτε «πολεμούσαμε» με ξύλινα σπαθιά για κάθε σπιθαμή της γειτονιά μας σε λόφους, σοκάκια, λιβάδια. Στα δύσκολα επιστρατεύαμε πέτρες, σφεντόνες και ότι άλλο βρισκόταν μπροστά μας… Γρατσουνιές, αίματα, καρούμπαλα οδηγούσαν στο «ιατρείο» της γιαγιάς… με κουρέλια και γάζες…

Κάποτε φτιάχναμε αυτοσχέδια τροχοφόρα, ανεβαίναμε πάνω τους και αφηνόμασταν στο έλεος μιας κατηφόρας με φρένο τα τρύπια σανδάλια μας, τους φράχτες ή τα δέντρα του χωριού… Κάποτε κυνηγούσαμε πεταλούδες, πυγολαμπίδες και διάφορα άλλα «ζωύφια» και τα τοποθετούσαμε σε άδεια βαζάκια μαρμελάδας έτσι για να διαπιστώναμε τι θα κάνουν.

Κάποτε διαβάζαμε βιβλία παντού, ακόμη και την ώρα που τρώγαμε με απίστευτη δίψα για την έκβαση τους. Δεν θέλαμε να χάσουμε ούτε λέξη, ούτε γραμμή... ταυτιζόμασταν με το ήρωα, ζούσαμε μέσα στα βιβλία σε ένα περίεργο μείγμα φαντασίας και πραγματικότητας.

Κάποτε ονειρευόμασταν να γίνουμε άντρες και τα κοριτσάκια που μας άρεσαν να γίνουν γυναίκες. Κάναμε ατέλειωτες κουβέντες μεταξύ μας κοκορευόμενοι ο ένας στον άλλον για τα «κατορθώματα» μας, τις κατακτήσεις μας, για τα χαμόγελα και τις χειραψίες που είχαμε μαζί τους.

Ε να λοιπόν, πέρασαν τρεις δεκαετίες, γίναμε άντρές, μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε, ερωτευτήκαμε, πληγωθήκαμε… αλλά η παιδικότητα έμεινε αναλλοίωτη μέσα μας. Και ως «σοφά» πλέον μωρά, φτιάξαμε την παιδική μας χαρά.